ลำพังฉันคนเดียว ยังเอาตัวไม่รอด
แม่ยังด่าแกมันไม่เอาไหน
ปัญญายาควายบ้าบอ
ไม่มีวันร่วมหอลงโรง
หยุดเพ้อฝัน นั่นละคร
บอกกี่ทีเจอคนที่ดี
ทิ้งฉันนี้อย่าอาวรณ์
เดินแต่ฝุ่นอนาคตเลือนราง
อยู่กันไปเรือรักต้องอับปาง
เธอยอมลำบากพูดย้ำเสมอ
แต่ฉันกลัวเธออดตาย
ฮือ รักกัน ไม่ได้หรอก
ฉันดูแลเธอ ไม่ได้หรอก
ให้กัดก้อนเกลือกิน หยุดแค่นี้พอ
จงจากไปหาชีวิตที่สดใส ลาก่อน
ลำพังเราสองคน ถ้าอดทนก็รอด
เธอต่างหาก อ่อนแอไม่เอาไหน
คิดอะไรบ้าบอ
ได้แก้วแว่นเพชรเป็นร้อยพัน
เธอมีค่ากว่าเงินทอง
ต่อให้มันยากแค้นเพียงใด
ฉันจะไม่ตัดรอน
หลับตาลงวอนฟ้าดินนำทาง
โปรดประคองเรือรักตลอดกาล
ฉันยอมลำบากเพื่อเธอเสมอ
ขอรักเธอจนตาย
ฮือ ทิ้งกัน ไม่ได้หรอก
ฉันปล่อยมือเธอ ไม่ได้หรอก
แม้กัดก้อนเกลือกิน ช่วยกันสร้างก่อ
จงเชื่อฉันต้องมีวันที่สดใส ไปต่อ
รักที่ให้กันมันกินไม่ได้
เธอจ๋าซื้อรถหนึ่งคัน
ต้องใช้เงินไม่ใช่ความรัก
ต้องการเพียงเธอ ไม่ต้องการเลยสิ่งใด
แค่อยากมีเธอข้างร่างกาย เท่านั้น
เดินแต่ฝุ่นอนาคตเลือนราง
อยู่กันไปเรือรักต้องอับปาง
ฉันยอมลำบากเพื่อเธอเสมอ
ขอรักเธอจนตาย
ฮือ รักกัน ไม่ได้หรอก
ฉันดูแลเธอ ไม่ได้หรอก
ให้กัดก้อนเกลือกิน หยุดแค่นี้พอ
จงจากไปหาชีวิตที่สดใส ลาก่อน
ฮือ ทิ้งกัน ไม่ได้หรอก
ฉันปล่อยมือเธอ ไม่ได้หรอก
แม้กัดก้อนเกลือกิน ช่วยกันสร้างก่อ
จงเชื่อฉันต้องมีวันที่สดใส ไปต่อ
ฮือ รักกัน ไม่ได้หรอก
ฮือ ทิ้งกัน ไม่ได้หรอก
ฮือ รักกัน ไม่ได้หรอก
อือ ทิ้งกัน ไม่ได้หรอก